قهرمانی با هزار چهره

نوشتن از قدیمی‌ترین ماجراجویی‌هاییست که برای شروع کردنش فراخوانده شدم. زنگ انشایی بود و معلمی که یکبار در هفته به من فرصت پرواز میداد. کلاس انشا برای من، کاوشی درونی برای فراسوی کلاس‌ها رفتن بود. وقتی می‌نوشتم، از همراهی زمان رها شده و در دنیای نوشته‌هایم غرق می‌شدم. اولین تجربه‌های غرقگی بادوام کودکی من در نوشتن رقم خورد. اگرچه واکنش معلم به نوشته‌هایم برایم جالب بود، اما بیان دنیای درونم و خودِ فرآیند نوشتن ارزش والاتری داشت. در آغاز هر جلسه، معلم‌مان از صحنه‌ای روزمره یا شخصی در تاریخ روایت می‌کرد. بعد از آن از ما می‌خواست که درباره آن موضوع انشایی بنویسیم. آن موضوعات برای من حکم انیمیشن « سفرهای علمی» را داشت. مثلا اولین بار « نلسون ماندلا» را آنجا شناختم و درباره‌ی « می‌بخشم اما فراموش نمی‌کنم» نوشتم و اشک معلم را درآوردم. اما این خوشی دیری نپایید و با ورودم به دبیرستان، فضای سنگین و رقابتی دبیرستان و فشار بی‌امان امتحانات، نوشتن را در من سرکوب کرد. آن سفرهای رویایی و نوشتن‌ها خاک شدند و جای خود را به تلاش برای تبدیل ۹۱ درصد به ۹۶ درصد در آزمون‌ها دادند. بعد از دبیرستان هم این توانایی در وجود من دفن شده باقی ماند و من صدایم را از دست دادم.

تا آنکه در یکی از روزهای پرفشار کاری تابستان سال قبل، درگیر نوشتن گزارش روزانه بودم. ناآگاه نوشته از روال معمول گزارش‌نویسی خارج شد و کلمات به شکل صدای درونی از دست رفته‌ام بر روی کاغذ جاری شدند. نام آن نوشته را « نجات‌دهنده» گذاشتم. این جستار نقطه‌ی آغاز دوباره‌ی من برای نوشتن بود. بعد از آن جستارنویسی را ادامه دادم تا هم صدای فراموش شده خود را بازپس گیرم و هم نوشتن را تمرین کنم. چالش اصلی من، تمرین روزانه نوشتن و پیدا کردن مخاطب برای نوشته‌هایم بود. روزمره‌نویسی در کانال تلگرام را شروع کردم تا اشتیاقم به نوشتن را زنده نگه دارم و برای صدای خود، مخاطبانی پیدا کنم.