سرو قهوه در بهشت

داشتم به نقش پررنگ قهوه در انجام کارهای امروزم فکر می‌کردم و قدردان بودم که صبح جسارت کردم یه موکا بگیرم. در یک لحظه برام سوال شد که چرا در کتب ادیان ابراهیمی هیچ وقت اسمی از قهوه در بهشت به چشمم نخورده!؟ نکنه اونجا قهوه سرو نمی‌کنند!!؟ دوان دوان پیگیر موتور جستوجو شدم و دیدم : آره اسمی از قهوه هیچ جا نیست. 🙁

امیدوارم اگر چشم باز کردنی در کار بود، توی منوی نوشیدنی قهوه باشه. یا نمیدونم شاید اون عسلِ روان قهوه‌ایه و لازم به سفارش جدا نیست. یا حداقل امیدوارم اگر تا اون جهانش درست بود، صفات فرشته ها هم درست مثل اونچه نوشته شده باشه و موجودات خوبی باشند که بشه باهاشون مذاکره کرد. مثلا یه درجه دما رو بالا ببرند اما قهوه به منو اضافه بشه. نمی‌دونم فرشته‌ها چقدر کار می‌کنند اما اگر خوش‌شانس باشیم و اونها هم خسته بشند، شاید بتونیم به خوردن قهوه وسوسه‌شون کنیم. اینطوری قهوه خودمون هم تضمین میشه. البته دلم نمی‌خواد خدا بفهمه و یه ذلیل شده دیگه‌ای از آسمون هبوط کنه. اما نباید سخت گرفت، به هر حال تعداد بالایی انسان قهوه دوست دارند و در این وسعت از فسادی که راه می‌ندازیم یکی دوتا فرشته تلفات دادن منطقی به نظر می‌رسه. شاید هم چون قهوه پیش‌فرض منوی بهشت گرفته شده، دیگه ازش نام نبردند که این ایده‌آل‌ترین حالت ممکنه!

نگرانیم اینجاست که اونجا لازم باشه برای منو با همدیگه به تجمیع آرا و توافق نظر برسیم. توافق راحت‌تر از الانه چون تعدادمون کمتره و بخشی‌مون جهنم افتادیم اما کاش واقعا سر بودن قهوه در منو توافق نظر داشته باشیم. البته با این شرایط قرن بیست و یک فکر کنم تعداد قهوه‌خورهای جهنم بیشتر باشه. پس حواس‌تون باشه طوری زندگی کنید که تو تیم جهنمی‌ها بیوفتید اما طبقه‌های بالا باشید که زیاد هم داغ نباشه. قهوه خوردن تو گرما نمی‌چسبه. تو جهنم اجازه نوشیدنی خنک هم نمیدن؛ پس عملا حالت‌های « آیس» رو نمی‌تونید تو جهنم بخورید و یه تشنگی بعد از خوردن قهوه ترک ممکنه از خود آتش جهنم براتون سنگین‌تر تموم بشه.

پیشنهاد میدم برای طبقه‌های خوب جهنم از ترکیب صداقت، تعهد و تقوا نداشتن استفاده کنید. صداقت و تعهد هنوز فضیلت های سنگینی هستند که هم اینجا آدم حسابی‌تون می‌کنند هم اونور توشه سنگینی خواهید داشت. تقوا نداشتن هم کمک می‌کنه چند تا جاده خاکی بزنید و اونجا جز بهشتی‌ها نشید. من جوون هستم و زیاد سر در نمیارم اما هر کار می‌کنید صداقت با خودتون و تعهد به حرفی که می‌زنید رو فدا نکنید، حتی لاین عربیکا هم انقدر ارزش نداره.

ولی اگر بهشت هم افتادید، نگران نباشید. من فکر نمی‌کنم اونجا با آدم‌هایی طرف باشیم که این دنیا فقط به چیزهایی که نمی‌دیدند باور داشتند، روز و شب فقط آیین انجام دادند و هیچ‌جوره تو بحث‌هایی به طول هزاران سال با دیگران همکاری و همفکری نکردند. تصور می‌کنم که اتفاقا اونجا آدم های مختلفی پیدا می‌شند که فضای مذاکره زیادی برامون دارند : افرادی که برای شناخت حقیقتی که زندگی اطرافیان‌شون رو بهبود بده سفر کردند و در راه قهوه خوردند، افرادی که هیچ جوره راضی نشدند چیزی دروغ به خودشون بگند و تو تنهایی قهوه خوردند، پدر مادرهایی که برای بزرگ کردن بچه‌هاشون آموزش دیدند یا مشاوره گرفتند و برای انرژی گرفتن قهوه خوردند، افرادی که مسئولیت زندگی‌شون رو به عهده گرفتند و برای رفع خستگی قهوه خوردند، کسانی که برای آباد کردن زمین زحمت کشیدند و تو پایکوبی قهوه خوردند، افرادی که به خودشون سختی دادند و تن‌آسایی نکردند و صبح‌های زود قهوه خوردند و کلی آدم معمولی دیگه که فقط کمی عقلایی زندگی کردند و گاهی قهوه خوردند.

اینها با افراد خشکه آیین که ما انتظار داریم اونجا در اکثریت باشند فرق دارند. با اینها میشه صحبت کرد که به جای یکی از شربت‌ها، لاته اضافه بشه و قرار نیست بابت این جابه‌جایی در منو خون‌مون رو تو شیشه کنند یا منتی سرمون باشه. اینها نمیرن با فرشته‌ها ببندند که به بهشتی‌های دیگه قهوه نرسه و بعد خودشون از جهنم قهوه وارد کنند و به ما به نام « شربت قهوه» بندازند. کاری هم به خیر و صلاح ما ندارند که بگند برای خواب شب‌تون خوب نیست و اینطوری بخوان ما رو کنترل کنند و ما دزدکی بریم جهنم تا یه قهوه عربی بزنیم برگردیم. طرف عمرش رو وقف خودشناسی، سختی کشیدن، رشد کیفیت زندگی جامعه و ارزش‌آفرینی کرده؛ مشخصا اونجا نمیاد ما رو از ماکیاتو محروم کنه.

درخواست دارم حواستون به این بهشتی‌های عزیز باشه. این دنیا سختی‌های ارزشمندی کشیدند که اونجا این جایگاه رو پیدا کردند. با خویشتن‌داری و انصاف باهاشون صحبت کنید و شربت زعفرون‌ منو رو با دبل اسپرسو تاخت نزنید!